11 maja 2012

burzą tulę cię...

Burza. Dawno takiej nie było. Ostatnio tylko "beczki z piwem kulali za horyzontem". Na niebie pokaz świetlny błyskawic. Niebo ciska piorunami, grzmi, wali. I cisza. Po chwili deszcz zaszumiał w liściach i rynnach, zabębnił w dachy i parapety, potokiem spływa po ulicach, wsiąka w szczeliny chodników. Poi ziemię, która pęcznieje, aby następnie wydać owoce. Strugami spływa mi po twarzy, ramionach, wzdłuż kręgosłupa, odnajdując ścieżki, którymi wędrują dłonie kochanka. Żłobi niewidzialne drogi, spływając śladami jego palców. Sensualna. Cisza. I tylko chmury płoną na niebie rozcinanym nitkami błyskawic na horyzoncie. Usta muśnięte ustami. Jej zapach odciśnięty na jego dłoniach. Cisza. Cielesny taniec deszczu.

4 komentarze:

  1. Cielesny taniec deszczu. Pieknie to napisałaś.

    OdpowiedzUsuń
  2. Lubię burzę, nie boje się jej, ale deszcz zalewa mi patrzałki, a nie lubię być ślepa. Ale gdyby tak we dwoje iść w ciepły, wiosenny deszcz... Mogę tylko pomarzyć, bo moje kochanie daleko...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Aniu i ja też. Gdy nie noszę soczewek, moje również zalewa, ale wtedy chowam je w pudełko i cieszę się deszczem, a że widzę wszystko bardziej rozmyte? Co z tego ;)

      Usuń